Nöbetçi Eczaneler
Yılın Aynasında Kendinle Hesaplaşmak
Takvim yaprakları değiştiğinde çoğu insanın içini garip bir telaş kaplar.
Yeni bir yıl…
Yeni umutlar, yeni planlar, yeni sözler.
Oysa asıl ihtiyaç duyduğumuz şey belki de “yeni” olan değil, dürüst olandır.
Çünkü bir yıl bitmişken, takvime bakmadan önce kendimize bakmamız gerekir.
Yeni yıl, insanın kendi içine tuttuğu en sert ama en adil ışıktır.
Bir yıl boyunca neler yaptık?
Sadece yaptıklarımız değil; yapmadıklarımız da bu sorunun içindedir.
Ertelediklerimiz, sustuklarımız, cesaret edemediklerimiz…
Bazen bir kelime söylemedik diye bir insan kaybettik, bazen bir adım atmadık diye bir ihtimali.
İçsel kontrol tam da burada başlar:
“Yapmadığım için pişman olduklarım neler?” sorusuyla.
Hatalarımız…
Onları genellikle süsleyerek anlatırız.
“Şartlar böyleydi”,
“Benim elimde değildi” diyerek hafifletiriz.
Oysa yeni yıl eşiğinde yapılan gerçek bir muhasebe, hatayı makyajsız görmeyi gerektirir.
Nerede kibirliydim, nerede bencildim, nerede kırıcı oldum?
Kimi zaman haklıydık belki ama haklı olmak, kalp kırmayı meşru kılar mı?
İşte bu sorunun cevabı, insanın vicdan defterinde yazılıdır.
Ama sadece eksikler değil…
Olumlu olanları da görmek gerekir. Dayandığımız günler, sabrettiğimiz geceler, kimse alkışlamasa da doğru bildiğimizi yaptığımız anlar…
Belki büyük başarılar değildi ama dürüst kalabildiğimiz zamanlardı. İnsanı ayakta tutan da çoğu zaman budur: Kendi değerlerinden tamamen vazgeçmemiş olmak.
Yeni yıl, kendine söz verme mevsimi değildir aslında; kendinle yüzleşme mevsimidir.
“Bu yıl ne yapacağım?”dan önce, “Ben kim oldum?” sorusu sorulmalıdır.
Daha merhametli mi olduk, yoksa daha sert mi?
Daha anlayışlı mı, yoksa daha yorgumn mu?
Çünkü insanın bir yıl içinde kazandığı en büyük şey para, mevki ya da ün değil; karakterindeki değişimdir.
İçsel hesaplaşma cesaret ister.
Kendini aklamaya çalışmadan, savunmaya geçmeden, bahaneye sığınmadan yapılan bir hesaplaşma…
İşte o zaman yeni yıl gerçekten yeni olur.
Aksi halde sadece rakam değişir, insan aynı kalır.
Yeni yıl; geçmişi inkâr etmek değil, ondan ders çıkarabilmektir.
Hataları yük değil, öğretmen; doğruları da övünç değil, emanet olarak görmek…
Eğer bir yılın sonunda bunu başarabiliyorsak, takvim ne yazarsa yazsın, biz büyümüşüzdür.
Belki de yeni yıla atılacak en güzel imza şudur:
“Kendime daha dürüst olacağım.”
